شعر و ادبیات
صفحه نخست         تماس با مدیر         پست الکترونیک        RSS         ATOM

اخلاص امام خمینی

روزی عده ای از رزمندگان به خدمت امام خمینی رسیدند

در حالی که شعار می دادند

ما همه سر باز توایم خمینی

گوش به فرمان تو ایم خمینی

 امام در جواب آنها دست خود را به نشانه ی عدم تکرار این شعار

 بالا بردند و تذکر دادند  که نه تو سرباز من هستی و نه من سرباز تو هستم

 بلکه همگی سرباز خدا هستیم .

بنده این قسمت از سخنرانی امام را به شعر برگردانده ام و تقدیم دوستاران آن حضرت می نمایم .

اخلاص امام

شد مشرف جمعی از رزمندگان

بر حضــور رهبر مستضعفـان




ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
جمعه 29 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری

6 - هر زاد نازیكلیكدن قیریلار بشر یوقون لوقدان .

 ترجمه:

 هر چیزی به خاطر نازك بودنش پاره می شود آدمی زاد به خاطر كلفتی( تكیه كردن به قدرتش ) مضمحل و نابود می شود

 شعر:

 پاره گردد هرچه در دنیا به نازك بودنش

 ازكـلفتی مضمحل گـردد و لیكــن آدمــی

 7- سو اولان ییرده تیمم باطلدی .

 ترجمه:

 جایی كه آب هست تیمم باطل است

 شعر :

  بر خلافت تا علی باشد كسی شایسته نیست

 آب اگر باشد وضــو بایـد تیمم بــاطل است

 8 - ده ده مین اولومونن قورخ مورام

  قورخورام عزرائیل قاپیمی ایتانیا .

 ترجمه:

  از مرگ پدرم نمی ترسم می ترسم عزرائیل در خانه ام را بشناسد

  شعر :

 ترسم از مرگ پدر نبود در این دار فنا

  تــرسم عـزرائیل گــردد با در مـا آشنا

 9- یتیمه اورگ ویرن چوخ اولار چورك ویرن اولماز.

 ترجمه: برای یتیم دل دهنده بسیار است نان دهنده نیست  

 شعر :

  دل دهنده بر یتیم بی پدر بسیار می باشد ولی

 نان دهنده در كفش از روی احسان اندك است  

 10-بارّی آغاج باشین ییره تیكر .

  ترجمه:

  درخت هر چه قدر پربار باشد سرش را به زمین می اندازد.

  شعر :

  سر به زیر است و فرو تن هر كسی پر مایه است

  شاخـه چــون پر بـار شد سـر بر زمین مـی افـكند

                       ضرب المثل ادبیات شفاهی -ابیات از علی باقری





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 24 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری

1- گون چیخدی چیخ گون باتی بات .

ترجمه:

چون خورشید در آمد از خانه بیرون بیا چون غروب كرد به خانه برگرد

شعر:

چون در آمد آفتـاب از خانـه چون مـــردم در آ  

 بـا غروبش خانه بر گـرد و صفــا ده خـــانه را

2- دولتی لیگه تلسن تئز یوقسولّوقا دوشر  .

ترجمه: كسی كه برای ثروتمند شدن عجله كند

زودتر به دام فقر گرفتار می شود

شعر :

 زودتر در فقر می افتد كسی كه در جهان

 زود ثروتمند گشتن را به ســر می پرورد

3- اوغورو اؤزی اؤو اولماز اؤو صاحابی دا دیریگدن سالار  .

ترجمه:  

دزد خودش سرو سامان نمی یابد

 صاحب خانه را  ( صاحب مسروقه را ) هم بی سر و سامان می كند

شعر :

سارق از سرقت نیابد دست بر سامان كه هیچ

صاحب مسروقه را هم بی سر و سامان كنــد

4- قبیر صاندیقا (قبرستانا ) گئدن اولو قایتماز  .

ترجمه:

 مرده ای كه به قبرستان برود دوباره بر نمی گردد

شعر:

مال و ملك خویش را در مكر نا اهلان مباز

سوی قبرستان روان شد بر نگردد مرده باز

5- آغاجی اوز ایچینن قورد یئیر :

ترجمه:

درخت را از درونش كرم می خورد

شعر :

 پور دستان را برادر كشت این نبود شگفــــت

لطمه از كرم درون خویش می بیند درخــــت

                                                      ادامه دارد ....





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 17 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری

یک روز زمستانی در زنجان





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 17 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری

                                                 

                        بسمه تعالی

                        آل جهل                   بخش اول

 شعر ِ ما  مادر  بود  ،   بهترین     شعر ِ  جـهـــان     

مختلــــط   بود   كـلاس   ،   دختران  و  پســــــران

یك طرف دختر بود ، یك طرف  بــــــود   پســــــــــر  

سینه ها     لبریز    از  ،   عشق   و   یاد   مــادر

هر  كه   با  آهنگی ، شــــــــعر  را ســـــر مـی داد  

درس  آن  روز   كلاس  ،   بوی  مادر مـــــــی داد

پسران   در   یك   سو  ،  نامشان   نام   خــــــــــدا

پســــــــــران امــــــروز ، پــــــــدران فــــــــــــــردا

در  ردیف  اول  ،  بود    رحمان   و     رحــــــــیم  

دوقلو    و    همزاد  ،  هر   دو  فرزند  كــــــــــریم

در   ردیـــــــف   دوم ،   بود     رزاق   و    حــمید  

در     ردیف    سوم   ،  بود   قادر   و   وحــــــــید

در   ردیفی   دیگر،  بود     فاضل  و   جــــــــ-ـلال 

در     ردیف     آخر  ،  بــود   كاظم و جــــــــــمال

دومین   سمت  كلاس  ،   دختران   چون   گـــلها

دختـــــــران   امــــــــــروز  ،   مادران     فــــردا

در    ردیف  اول  ،  دخترك    شهلا    بــــــــــود

قلم    صنع    خـــدا  ،  در   رخش   زیبا  بـــــود

در    كنار      شهـــــــلا ،  ســــــوسن  دهساله

در     ردیف      دوم   ،     لالـــه    و   آلالـــه

لاله ی  خونین   دل  ، بود    فرزنــد    شهـــــید 

زان  جهت   خونین  دل،  پــدر  خویش نــــــدید

اهل   ده   می گوید  ، او  نشان  پــدر  اســــت

زان   عزیز   رفته  ،    لاله   تنها   اثــر   است

نرگس  و   نسرین   هم  ،  در  ردیفی  دیـــگـر

همه   گل های   كلاس    بهتر  از  همــــدیگر

چون  بهشت  موعود ، دلستان   بود  كــلاس

با    وجود    گلها  ، گلْسِتان   بـــــود   كلاس

در   ردیف   آخر  ،   نسترن   محزون    بــود

از   جفا  كاری   دهر ، قلب  او پر خــون بـود

در دل كوچك او ، غصه    طوفان  مــــی كــرد 

نرگس     زیبایش   ،   قصد   باران مـــی كرد

قصه ی   غمگینش   ، غصه ای   دیگر   بـود

قصه ی   جور   فلك    با   یكی    مــادر   بود

نسترن  بیچاره،  پیش  خود   مشكل   داشــت

پیش من آمــد و گفت آنچه را در دل داشــــــت

خانه  بی  مادر  بود ،  تا  كه  خود را  دیــدم

داستان ِ   مـــــــادر  ،   از  پــــــدر  پــرسیدم

     ادامه در بخش دوم 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 17 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری

ادامه ی شعر آل جهل                    بخش دوم

پدرم   با   من   گفت :    مادرت   لیلا   بــود

 او برای    پدرت    ،   درّ    بی  هــمتا   بـود

بانگاهش      بر  من   زندگی   می بخشـــــید

هر  نگاهش  بر  من   یك   جهان  مــی ارزید

مادرت    معشوقه ،  من   هم  عاشق   بـودم

او   اگر عذرا   بود  ، من  چو  وامـــق  بودم 

تا   به    دنیا   آیی    خیلی    مشتاقت    بود 

تا     ببیند    رویت  ،  خیلی  بی طاقت بـــود

روزها   تا   كه   گذشت  سپری  شد  نه مـاه 

روز   میلاد   تو  شد  ، یعنی  آن  روز ِ ســیاه

از   پزشك    و    ماما    ده   ما   خالی  بـود

جهل  و  نا آگاهی  ،  حاكم و والــــی  بـــود

پیر و زالی  در    ده  ، كار   ماما    می كرد

در     گرفتاری ها    چاره ی  ما  مــــی كرد

پیـــــر زن را پیش  مـــــــــادرت  آوردیــــــم

 هر چه را او می خواست زود حاضر كردیـــم

گفت   بالای   سرش  پنجه   گرگ  آویزیــــــد 

آهن  و  سوزن  و  تیغ  ،  دور  مـــادر   ریزید

تا     اجنّه     نكند    ،    یك   زمان  آهنگش

گفت    سیلی    بزنید   ،   بر  رخ   بــی رنگش 

پیر زن     صد   گونه  ،   چاره   می اندیشید

قفل   ما   باز   نشد   زان   همه   دستـه   كلید

نسخه اش  هیچ   اثر  بر  زن  بی چاره  نكرد

جهل  درمانده  شد   و  ، درد  را چاره نكــرد

مادر  از  صبح  به   شام   با   اجل می جنگید

مرگ با چهره ی زشت ،  دور او می چــرخید

بی رمق   گشته تنش  كارش از  كار  گـذشت

لحظه ها  چون یك سال، بر من آن روز گــذشت

جای    خود  را  تا  روز، بر  شب  تیره  سپرد  

شام شد ،  لیك  پدر ، جز غم  و غصه نخورد

آن   شبِ شوم   و   سیاه ، برف شد  بوران شد

تازه    من    فهمیدم ،  خانه ام     ویران  شد

آل   جهل   آمده بود  ،  طبقی  داشت  بـه دست

دیو    فقر   از   خانه   ، كمرم    را    بشكست

مانده  بودم  تنها  ، دشمن  از  هر  سو تاخت 

پدرت   بی چاره   همه   چیزش   را   باخــت

همه    چیز    پدرت   ،  مادرت   لیلا    بــود

حاصل    غارت    شوم ،  آه    و   واویلا   بود

مادرت    فارق    شد  ،   غصه اش  با  ما ماند

رخت    ازاین   دنیا بست  ،  پدرت  تنها  ماند

یادگار      مادر     قصه ی    ما     ایـن  است

غصه ای  جان   فرسا ،  قصه ای  غمگین است

دختر  این  جا  كه  رسید ،  گریه اش  را سر داد 

با      تسلی     كردم  ،  دخترك    را    امــداد

نسترن    را    گفتم    ،  حرفی   از  من بپذیر

انتقــــام  مـــــــادر  ،  برو از  جـــــهل  بگیر

جهل    و   نا آگاهی ،  قاتل  مادر  تـــــــوست  

مادر  بی چاره  ،   كشته ی   دشنه ی اوست

مرگ این قاتل  شـوم  گــرو  دانش  تـــــوست

دانشت  دختر  من  حاصل  کوشش  تـــوست   

نسترن   در   درسش  ،  بعد   از آن كوشا شد

چند   سالی   كه   گذشت ،  نسترن ما ما شد

نسترن    را    دیدم   بعد   از  آن یـــك روزی

داشت   بر   قامت   خود  ،   جامه ی پیروزی      

                                                         شعر از :علی باقری              





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 17 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری

نمی دانم چرا در باغ ما بسیار

درخت فقر می روید ؟  

درخت فقر را آنجا هزاران بار بشكستیم .

پدر بشكست ،برادر هم        

ومادر در تنور انداخت شاخش را وبرگش را

نمی دانم چه دستی باز می كارد ؟

وشاید ریشه ها دارد .

وشاید دست نامردی ،دهدآبش، دهد كودش

اگر قامت بر افرازد نباید چشم بار از باغ مارا داشت.

نمی دانم چرا در باغ ما بسیار

درخت فقر می روید

درخت میوه می خشكد؟

نشاندیم از انار آنجا

نهالی خوب پیوند ی

برادر آب داد آنرا

به خونی از رگ قلبش

به خونی از رگ دستش

به خونی از رگ پایش

ولی خشكید

در آنجا بوته ی انگور بنشاندیم

وخواهر گریه كرد و آب داد از چشمه ی چشمش

ومن بردم بكار آنجا

هزاران صفحه ی دانش زآداب كشاورزی

كه خواندم در كتابستان به دانشگاه تاكستان

كه یادم داده بود استاد با صد رنج و صد زحمت

ولی خشكید

نمی دانم چرا در باغ ما بسیار

درخت فقر می روید

درخت میوه می خشكد؟       

درخت سیب بنشاندیم

پدر دارو ندارش را به پایش ریخت

ومادر پولی از عیدی كه دایی داده بود اورا

ومن دادم پدر دادو برادر هم

به سید دادو نذری كرد پنهانی

ولی خشكید

نمی دانم چرا در باغ ما بسیار

درخت فقر می روید

درخت میوه می خشكد؟

عمو از جبهه نخل آورد بنشاندیم

رطب شاید دهد مارا

به یاد دشت خوزستان

شبش خمپاره باران شد

وموشك بود می بارید

قلم شد نخل سوغاتی

 وما بسیار رنجیدیم

وما بسیار كوشیدیم ولی خشكید

نمی دانم چرا در باغ ما بسیار

درخت فقر می روید 

درخت میوه می خشكد

ولیكن عاقبت باری

نشد تا میوه ای چیدن 

به دست كودكی دادن

فقیران را به احسانی

غم از رخساره بزدودن

نگشتن شرمگین از رهگذر هایی

نگاهی می كنند آنجا و

برشاخ درختانش

ولیكن غیر فقر آنجا نمی روید

نمی دانم چرا درباغ ما بسیار

درخت فقر می روید

درخت میوه می خشكد ؟





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 14 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری

علی ای بی كس وتنها !


علی ای بی كس و تنها ،میان قومی از اشرار


چو گرگند این جفا جویان، عجب بد طینت و بی عار


لباس دین به تن كرده، به ظاهر جملگی دین دار


حدیث و آیه خوان بر لب مسلمانان بی كردار


نه رحمی در دل ایشان یكی از دیگری خونخوار


عدالت را تو می خواهی، همه از عدل تو بیزار


مخوان خطبه مخوان خطبه نگردد یك رگی هوشیار


 مجو درمان مجو درمان دل مردم بود بیمار


همه آلوده ی تزویر جفا جوی و جنایتكار


علی ای بی كس و تنها  میان قومی از اشرار


نظر کن آل بوسفیان به قرآن دام گسترده


علی آهسته رو مشتاب، جهان آبستن فتنه


مسلمانان همه در خواب،


عدالت را كه می خواهد همه از عدل تو بی تاب


علی آهسته رو مشتاب ،


 تو تنهایی و بی یاور، نباشد درد دین كس را ،


 جهان تا بوده این بوده ، به دست ظلم واستكبار


نه دردی می شود درمان ، نه مردی می شود بیدار


عدالت را كه می خواهد همه از عدل تو بیزار


علی ای مرد بی یاور میان قومی از اشرار


شعری از علی باقری

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 13 شهریور 1392 :: نویسنده : علی باقری


درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : علی باقری
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما عزیزان در مورد اشعار اینجانب چیست؟







جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
Online User