شعر و ادبیات
صفحه نخست         تماس با مدیر         پست الکترونیک        RSS         ATOM

خانـه  بــی  مادر  بـــود  تـــا  كه  خود را  دیـــدم  

داستــان ِ   مـــــــادر      از  پــــــدر  پــرسـیـــدم 

پـــدرم   بــا   مــن   گفت      مادرت   لیلا  بــود  

 او بـــرای  پــدرت     درّ    بـــی  هــمتـا   بـــود  

با نگاهـش  بـــر  مـــن  زنـدگــی   می بخشـــــیـد  

هــر  نگـاهش  بـر  من   یك   جهان  مــی ارزیـد

مادرت    معشــوقـه    مــن هـــم  عاشـــق بـــودم

او   اگــر عــذرا   بـود    مـن  چو  وامـــق  بـودم   

تــا   بــه  دنـیـــا آیـــی  خــیــلی  مــشتـاقـت  بــود  

تـــا ببینـد  رویـــت    خیـــلی  بــی طــاقـت بــــود

روزهــا  تــا  كـه  گــذشت  سپـری  شـد  نـه مــاه   

روز  مـیلاد  تــو  شــد    یعنـی  آن  روز ِ ســیـاه  

از   پــزشك  و  مــامــا  ده   مــا   خـالــی  بــــود  

جهــل  و  نـــاآگاهـی     حـاكــم و والــــی  بــــود

پیــر و زالــی  در  ده    كـــار  مـامــا  مـی كــرد  

در گـــرفـتــاری هـــا  چــاره ی  مـا  مــــی كـرد  

پـیـــــر زن را پـیـش  مـــــــــادرت  آوردیــــــــم

 هــر چه را او می خواست زود حاضر كـردیـــم  

گفــت   بالای   ســرش  پنجه   گرگ  آویزیــــــد   

آهــن  و  سـوزن  و  تیغ  ،  دور  مـــادر   ریزید

تـــا  اجــنّــه  نــكــند     یــك  زمـــان  آهـنـگـــش  

گــفت    سیــلی  بــزنیــد    بـــر رخ  بــی رنگش   

پیــر زن صـــد  گـــونــه    چـاره   می انــدیشیــد

قـفــل   مـــا   باز   نشد   زان   همه   دستـه  كلید

نسخــه اش هیــچ   اثر  بــر زن  بی چاره  نكـرد  

جهــل  درمــانـده  شــد  و درد  را چـاره نـــكـرد  

مــادر  از  صبح  بـه   شام   با   اجل می جنگیـد

مــرگ بـا چهره ی زشت    دور او مـی چــرخید

بـی رمــق   گشته تنش  كارش از  كار  گــذشـت  

لحظه ها  چون یك سال  بـر من آن روز گــذشت

جای  خــود  را  تــا  روز  بـر  شب  تیره  سپرد

شام شــد    لـیك  پدر جــز غـم  و غصه نـخـورد  

آن   شـبِ  شـوم   و  سیاه  بـرف شد  بوران شــد  

تــازه    مــن    فهمیـدم    خـانه ام   ویـران  شــد

آل   جهــل   آمــده بود   طبــقی  داشت  بـه دست

دیــو  فـقــر از خـانـــه  كــمـــرم  را  بـشــكـسـت  

مـانـــده  بـــودم  تنها  دشمـــن از هـر  سـو تاخت 

پـــدرت  بــی چـاره  هــمه چیــزش را  بــاخـــت

هــمه  چــیـــز پــدرت  مـــادرت  لــیــلا  بـــود

حـــاصــل غـــارت  شـــوم آه و واویـــلا  بــود

مادرت  فـــارغ  شـــد  غصــه اش  بـا  ما ماند

رخت  ازایــن   دنیا  بســت  پــدرت  تنها  ماند

یــادگـار  مـــادر  قصـــه ی مــــا ایــــن  اسـت

غـصه ای  جـان فرسا   قصه ای  غمگین است

دختر این  جا  كه  رسید  گریه اش  را سـر داد

بـــا   تســلی كــردم    دخــتـرك   را   امــــداد

نستــرن  را  گفتـــم   حـــرفــی   از  مـن بپذیر

انتقــــام  مـــــــادر بــرو از  جـــــهــل  بـگیــر

جهل    و   نا آگاهی    قـاتـل  مادر  تـــــوست

مــادر  بی چــاره   كـشتـه ی   دشنه ی اوست

مرگ این قاتل  شـوم  گــرو  دانش  تـــــوست

دانشت  دختر مــن  حاصل  کوشش  تـــوسـت

نسترن   در   درسش   بــعـد   از آن كوشا شد

چند   سالی  كه   گــذشت  نستـــرن مــامـا شد

نستــرن  را  دیــدم   بـعـد از  آن یـــك روزی

داشـت  بـــر قامــت  خــود   جامه ی پیروزی





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
جمعه 4 بهمن 1392 :: نویسنده : علی باقری
سه شنبه 27 خرداد 1393 10:35 ب.ظ
سلام
جناب اقای باقری
تسلیت عرض می کنم وهمدری خودرااعلام می کنم
امیدوارم همیشه شاد خرسند باشید (زندگی بدون غم داشته باشید)
یکشنبه 6 بهمن 1392 01:14 ب.ظ
نه دل در دست محبوبی گرفتار، نه سردرکوچه باغی برسردار
از این بیهوده گردیدن چه حاصل ؟؟ پیاده می شوم، دنیا نگهدا.
جمعه 4 بهمن 1392 11:03 ب.ظ
سلام
جناب اقای باقری شعر ی خوبی بود (((مادر)))
جمعه 4 بهمن 1392 07:24 ق.ظ
فارق؟ یا فارغ؟
اما بسیار عالی بود
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : علی باقری
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما عزیزان در مورد اشعار اینجانب چیست؟







جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
Online User